Το μάθημα εξετάζει πώς η πολιτική ισχύς διαμορφώνεται μέσα από τα επικοινωνιακά μηνύματα και τις τεχνολογικές υποδομές. Από τις γέφυρες του Robert Moses μέχρι τους αλγορίθμους της Google αναλύουμε πώς η τεχνολογία «πλαισιώνει» τη δημοκρατία.
Στόχος είναι η διερεύνηση της διαπλοκής επικοινωνίας, τεχνολογίας και εξουσίας, καταδεικνύοντας τον ιδεολογικό χαρακτήρα όχι μόνο των κειμένων (δημοσιογραφία, διαφήμιση, κινηματογράφος), αλλά και των τεχνικών υποδομών (αλγόριθμοι, πλατφόρμες, αστικός σχεδιασμός). Αναλύεται πώς η εξουσία «παγώνει» μέσα σε υλικά αντικείμενα —όπως οι γέφυρες του Robert Moses— και πώς μετασχηματίζεται σε άυλες ροές ελέγχου στις σύγχρονες «κοινωνίες του ελέγχου».
Η μετάβαση από την «παλιά» στην «νέα» τεχνολογία δεν είναι απλώς μια αλλαγή εργαλείων, αλλά μια ριζική αλλαγή στο πώς η εξουσία καταλαμβάνει τον χώρο και τον χρόνο. Στην πολιτική επιστήμη, αυτή η μετάβαση περιγράφεται ως το πέρασμα από τις αναλογικές υποδομές (γέφυρες, εργοστάσια, φυλακές) στις ψηφιακές ροές (δεδομένα, αλγόριθμοι, δίκτυα).
Στο πλαίσιο του μαθήματος θα εκτεθούμε σε έννοιες όπως ο τεχνολογικός ντετερμινισμός, η κυβερνητική (cybernetics), οι ψηφιοποιημένες και ψηφιακές πολιτικές (digital politics), ο διαδικτυακός-ακτιβισμός (click-activism), η αλγοριθμική προκατάληψη (algorithmic bias), οι θάλαμοι αντήχησης (echo-chambers), οι φούσκες φιλτραρίσματος (social-bubbles), η μετα-αλήθεια (post-truth), η πληροφοριακή απομόνωση κ.α. Σε αυτό το πλαίσιο διερευνάται ο ρόλος των Μέσων Κοινωνικής Δικτύωσης, των Big Data και του μεσο-ακτιβισμού ως πεδία όπου η πολιτική επικοινωνία αποκτά νέες μορφές και λειτουργίες.
Επιπλέον, αποδίδεται η δομική διάκριση ανάμεσα σε γραμμικά και κυκλικά μοντέλα επικοινωνίας. Οι διαφορές μεταξύ αμφίδρομης και μονοδρομικής, μαζικής και οργανωσιακής επικοινωνίας. Τέλος, η λογική κατασκευής θεωριών, η χρησιμότητά τους στην κατανόηση των επικοινωνιακών φαινομένων και τεχνολογικών αλλαγών του 20ού αιώνα.
